(Επειδή το σχόλιο βγήκε λίγο μεγάλο, το αναρτώ εδώ, για να μην καταχραστώ το χώρο σχολίων του Κώστα. Θα αναφέρω και πηγές, κάτι που μάλλον έπρεπε να έχω κάνει και σε άλλες καταχωρήσεις…)
Όμως η πλειονότητα των Ελλήνων συνεργάστηκε σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με τους Γερμανούς: Έλληνες εργάτες δούλευαν στα εργοστάσιά και τις οπλοβιομηχανίες του Τρίτου Ράιχ, δεν έκαναν ηρωισμούς όταν τους επίτασσαν τα σπίτια και, με εξαίρεση τις κοινότητες της Αθήνας και της Λάρισας, κανείς δεν έβγαλε κιχ για το ολοκαύτωμα των ελληνοεβραίων.
Μπροστά στα μάτια των "ηρωικών" ελληνών χριστιανών, εξευτελίστηκαν και εκτοπίστηκαν δεκάδες χιλιάδες ελλήνων εβραίων συμπολιτών τους και δεν ακούστηκε κιχ, γιατί σκόπευαν να πάρουν μέρος στο μεγάλο φαγοπότι των ελληνοεβραϊκών περιουσιών υπό τις ευλογίες του Τρίτου Ράιχ.
Ακόμη και το ΕΑΜ είσπραξε αντάλλαγμα από τον Ηλία Μπαρτσιλάι για τους έλληνες εβραίους της Αθήνας που στρατολογήθηκαν στην Πελοπόννησο. Και η μεταπολεμική "Κομμουνιστική Επιθεώρηση" δεν έκανε ούτε νύξη για το θέμα., σαν να μην είχε συμβεί εντελώς τίποτα. Από τον απολογισμό της κατοχής και της αντίστασης έλειπε παντελώς κάθε αναφορά στην πληθυσμιακή ομάδα η οποία υπέστησε την πιο άλογη βία, τους πιο συστηματικούς εξευτελισμούς και, εν τέλει, τις μεγαλύτερες απώλειες. Στη Θεσσαλονίκη εξολοθρεύτηκε το 96% του συνολικού ελληνικού εβραϊκού πληθυσμού, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στην εργατική τάξη της πόλης και ήταν και ενεργά μέλη σε αριστερά συνδικάτα. Οι τάφοι συλήθηκαν και μεταπολεμικά έβρισκε κανείς τις μαρμάρινες ταφόπλακες ως δάπεδα εκκλησιών, εστιατορίων, ακόμη και σε δημόσια ουρητήρια.
Ακολούθησε η λυτρωτική αναγωγή του δικτάτορα Νάσερ σε απώτατο ήρωα ανυπακοής στους άγγλους ιμπεριαλιστές, κι έτσι όλοι -από τον Καραμανλή και τους δοσίλογους μέχρι το ΚΚΕ- μπορούσαν να λαϊκίζουν χωρίς τύψεις, ταυτίζοντας τα θύματα του ολοκαυτώματος με τους ιμπεριαλιστές.
Τώρα ακόμη κι ο Καρατζφύρερ επικαλείται φιλοεαμικά αισθήματα, ο κόσμος ξεχνά, ο καθένας κρατά τις αλήθειες που βολεύουν μέχρι να σκάσει η επόμενη συμφορά.
Πηγές:
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους,δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα,γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους,ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,
αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου…
Martin Niemöller
Η συλλογική αντίσταση απέναντι στους κατακτητές είναι ένας τεράστιος μύθος που βολεύει τους πάντες.
Όμως η πλειονότητα των Ελλήνων συνεργάστηκε σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με τους Γερμανούς: Έλληνες εργάτες δούλευαν στα εργοστάσιά και τις οπλοβιομηχανίες του Τρίτου Ράιχ, δεν έκαναν ηρωισμούς όταν τους επίτασσαν τα σπίτια και, με εξαίρεση τις κοινότητες της Αθήνας και της Λάρισας, κανείς δεν έβγαλε κιχ για το ολοκαύτωμα των ελληνοεβραίων.
Μπροστά στα μάτια των "ηρωικών" ελληνών χριστιανών, εξευτελίστηκαν και εκτοπίστηκαν δεκάδες χιλιάδες ελλήνων εβραίων συμπολιτών τους και δεν ακούστηκε κιχ, γιατί σκόπευαν να πάρουν μέρος στο μεγάλο φαγοπότι των ελληνοεβραϊκών περιουσιών υπό τις ευλογίες του Τρίτου Ράιχ.
Ακόμη και το ΕΑΜ είσπραξε αντάλλαγμα από τον Ηλία Μπαρτσιλάι για τους έλληνες εβραίους της Αθήνας που στρατολογήθηκαν στην Πελοπόννησο. Και η μεταπολεμική "Κομμουνιστική Επιθεώρηση" δεν έκανε ούτε νύξη για το θέμα., σαν να μην είχε συμβεί εντελώς τίποτα. Από τον απολογισμό της κατοχής και της αντίστασης έλειπε παντελώς κάθε αναφορά στην πληθυσμιακή ομάδα η οποία υπέστησε την πιο άλογη βία, τους πιο συστηματικούς εξευτελισμούς και, εν τέλει, τις μεγαλύτερες απώλειες. Στη Θεσσαλονίκη εξολοθρεύτηκε το 96% του συνολικού ελληνικού εβραϊκού πληθυσμού, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στην εργατική τάξη της πόλης και ήταν και ενεργά μέλη σε αριστερά συνδικάτα. Οι τάφοι συλήθηκαν και μεταπολεμικά έβρισκε κανείς τις μαρμάρινες ταφόπλακες ως δάπεδα εκκλησιών, εστιατορίων, ακόμη και σε δημόσια ουρητήρια.
Ακολούθησε η λυτρωτική αναγωγή του δικτάτορα Νάσερ σε απώτατο ήρωα ανυπακοής στους άγγλους ιμπεριαλιστές, κι έτσι όλοι -από τον Καραμανλή και τους δοσίλογους μέχρι το ΚΚΕ- μπορούσαν να λαϊκίζουν χωρίς τύψεις, ταυτίζοντας τα θύματα του ολοκαυτώματος με τους ιμπεριαλιστές.
Τώρα ακόμη κι ο Καρατζφύρερ επικαλείται φιλοεαμικά αισθήματα, ο κόσμος ξεχνά, ο καθένας κρατά τις αλήθειες που βολεύουν μέχρι να σκάσει η επόμενη συμφορά.
Πηγές:
- Ετμεκτσόγλου,
Γ. «Το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων», στο Χατζηιωσήφ, Χ. και Παπαστρατής, Π.
[επιμ.], Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Αθήνα: Βιβλιόραμα 2007: 175-195. - Mazower,
M. Θεσσαλονίκη, πόλη
των φαντασμάτων: Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι 1430-1950. Αθήνα:
Αλεξάνδρεια, 2006. - Μαργαρίτης,
Γ. Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες: Στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων
της Ελλάδας: Εβραίοι, Τσάμηδες. Αθήνα: Βιβλιόραμα,
2005. - Mazower,
M. Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της κατοχής. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 1994.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους,δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα,γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους,ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,
αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου…
Martin Niemöller
Δεν μπορώ να κατανοήσω επακριβώς το σχόλιο, άλλοι ίσως δύνανται Τολμώ όμως να αναρωτηθώ με κίνδυνο να γίνω … γιατί έπρεπε και πρέπει να θρηνώ τους Εβραίους και τους άλλους όλους και όχι τους Έλληνες. Θύματα μιας "μπόρας" που στο κάτω κάτω δεν οφειλόταν σε αυτούς…
Η δήλωση αυτή, μολονότι συχνά πιστώνεται στον Μ. Μπρεχτ, ανήκει στον γερμανό πάστορα Martin Niemöller, ο οποίος περιγράφει με αυτή τη στάση που ο ίδιος τήρησε αρχικά απέναντι στους Ναζί. ("Als die Nazis die Kommunisten holten, habe ich geschwiegen, ich war ja kein Kommunist. Als sie die Sozialdemokraten einsperrten, habe ich geschwiegen, ich war ja kein Sozialdemokrat. Als sie die Gewerkschafter holten, habe ich geschwiegen, ich war ja kein Gewerkschafter. Als sie mich holten, gab es keinen mehr, der protestieren konnte." )